27 de octubre de 2012

Maldita dulzura la nuestra



"Hablemos para no oírnos,
bebamos para no vernos"   




"y yo canto y río y bebo, no doy tregua ni consuelo"

1 de mayo de 2012

SE EU FOSE AUTOR


Se eu fose autor escribiría unha peza en dous lances. A obriña duraría dez minutos nada máis.

LANCE PRIMERO
Érguese o pano e aparece unha corte aldeán. Enriba do estrume hai unha vaca morta. Ó redor da vaca hai unha vella velliña, unha muller avellentada, unha moza garrida, dúas rapaciñas bonitas, un vello petrucio e tres nenos loiros. Todos choran a fío i enxoitan os ollos coas mans. Todos fan o pranto e din cousas tristes que fan rir, ditos paifocos de xentes labregas, angurentas e cobizosas, que pensan que a morte dunha vaca é unha gran desgracia. 0 pranto debe ter unha gracia choqueira, para que estoupen da risa os de “patio de butacas”.
E cando se fartan de ri-los señoritos, baixará o pano.


LANCE SEGUNDO
Érguese o pano e aparece un estrado elegante, adobiado con moito señorío. Enriba dunha mesa de pés ferrados de bronce, hai unha bandexa de prata, enriba da bandexa hai unha almofada de damasco, enriba da almofada hai unha cadeliña morta. A cadela morta semellará unha folerpa de neve. Ó seu redor chora unha fidalgona e dúas fidalguiñas novas. Todas elas fan 0 pranto i enxoitan as bágoas con paniños de encaixe. Todas van dicindo, unha a unha, gas mesmas parvadas que dixeron os labregos diante da vaca morta, ditos tristes que fan rir, porque a morte dunha cadela non é Para tanto.
E cando a xente do galiñeiro se farte de rir a cachón, baixará o pano moi amodiño.

Castelao

22 de abril de 2012

Asume que morirás algún día


El día en que quieras recordar si fuiste alguien en este mundo, estarás tan borracha que no serás capaz de hacerlo.

14 de abril de 2012

Robert Doisneau

"No puedo recordar quien me dijo que <<describir es matar, sugerir es dar vida>>. Esa, creo, es la clave."










7 de marzo de 2012

¿Sabes qué es amar?

¿Sabes qué es sentirte ultilizado? ¿Sabes qué es que te mientan? ¿Sabes qué es ver llorar a quien quieres? ¿Sabes qué es que te haga llorar alguien la persona a la que regalas tus mejores sonrisas? ¿Sabes qué es perdonar una y otra vez? ¿Sabes qué es querer cambiar a alguien? ¿Sabes qué es tenerle delante y que tu orgullo te impida besarle? ¿Sabes qué es necesitar su aliento para respirar?

Todo eso es amar.

Y, por suerte, amar tiene también muchas otras cosas buenas.
Tiene el sentir tu amor recompensado. Tiene los besos fugaces. Tiene los besos eternos. Tiene las promesas; las cumplidas y las que aún están por cumplir. Tiene también la amistad, el cariño y el respeto. Tiene los te quiero más sinceros. Tiene los pequeños detalles que hacen momentos inolvidables. Y tiene, por encima de todo, la vida, la vida compartida, la fusión de dos almas que se desean.

29 de febrero de 2012

He estado sola todo el tiempo.

Estoy tan cansada de estar aquí, 
contenida por todos mis miedos de la niñez.
Y si te tienes que ir,
desearía que simplemente te fueras
porque tu presencia todavía perdura aquí
y no me dejará sola...
Estas heridas no parece que vayan a curar.
Este dolor es tan real...
Hay demasiadas cosas que el tiempo no puede borrar.
Cuando llorabas, yo secaba todas tus lágrimas.
Cuando gritabas, yo lloraba contra tus miedos.

Y sostuve tu mano todos estos años.
Pero todavía tienes todo de mí.


Solías cautivarme por tu resonante vida.
Ahora estoy atada por la vida que dejas atrás.
Tu cara persigue mis agradables sueños.
Tu voz ahuyentó toda la cordura en mí.
Estas heridas no parecen que vayan a curar.
Este dolor es tan real...

Hay demasiadas cosas que el tiempo no puede borrar.
Cuando llorabas, yo secaba todas tus lágrimas.
Cuando gritabas, yo lloraba contra tus miedos.

Y sostuve tu mano todos estos años.
Pero todavía tienes todo de mí.


He intentado tan duramente decirme a mí misma que te has ido,
pero aunque todavía estás conmigo,
he estado sola todo el tiempo.



8 de febrero de 2012

SI MIRAS ATRÁS,
MAÑANA ES HOY

Aprendí a vivir a cada segundo como si fuera el último, a que no quede nada por decir, a no dejar nada para mañana. Aprendí a querer, aprendí a amar y aprendí, por encima de todo, a sonreír.

1 de febrero de 2012

Sempre en Galiza

Un pobo sometido á loita de dous idiomas acaba por non saber expresa-lo que sente.
Cando a un pobo, que canta e fala nunha lingua creada polo seu propio xenio, se lle impón a obriga de adoptar un idioma estraño á súa personalidade afectiva, prodúcese un esmorecemento da linguaxe, que comeza pola inhibición e remata pola impotencia.
Cómpre deixar ben esclarecido que o verdadeiro pobo de Galiza, o que vivía a carón da terra e do traballo, non sufriu os trastornos do bilingüismo porque non deixou de fala-la súa fala e con ela seguiu expresando as tristuras e ledicias do seu mundo. As víctimas do bilingüismo -os que calaron e enmudeceron para producir un silencio literario de tres séculos- foron as camadas intelectuais, que non estimaban as verbas vivas do seu falar e admiraban as verbas mortas do seu escribir.
Atribuímoslle á imposición oficial e cultural do castelán o silencio literario de Galiza; non como acto de resistencia pasiva senón como efecto natural do bilingüismo, por falar na lingua que non se escribía e escribir na lingua que non se falaba.
Cando a lingua imposta mata de todo a lingua sometida, é dicir, cando a violencia chega ata o asasinato, pode o pobo recobra-la súa facultade de expresión artística. Sirva como exemplo a victoria do latín sobre a lingua -probablemente celta- que antes se falaba en Galiza. Pero a lingua de Castela non tiña forza de abondo para mata-lo galego, que acababa de ser -pola súa virtude lírica- o idioma prefrerido na mesma Corte de Castela.
Por outra banda consideramos como actos bárbaros os atentados á vida dos idiomas.
¿Que diríamos se o Estado mandase derruba-lo Pórtico da Gloria? Pois eu digo que o noso idioma é unha obra de artes mil veces superior á obra do mestre Mateo. Creouna o xenio inolvidable do noso pobo e labrouna o amor, a dor e a ledicia de moitísimas xeracións.
Unha lingua é máis ca unha obra de arte; é matriz inesgotable de obras de arte.

Castelao

30 de enero de 2012


"Tanto la quería, que tardé en aprender a olvidarla diecinueve días y quinientas noches"

18 de enero de 2012



Y ahora miento casi siempre, todo el mundo lo hace, engaño a otros y me engaño a mí. ¿Para qué diablos sirve la verdad?

3 de enero de 2012

Ya.

"Nunca sabes si quieres a alguien hasta que le echas de menos"

¿Qué es lo que lleva a las personas a cegarse ante algo? Ante una situación, ante una emoción, ante una persona. Tienes delante tuya algo maravilloso, ¿por qué dejarlo escapar? ¿Por qué desvalorar a alguien cuando nos pertenece? ¿Por qué envidiar a los demás sin conocer?
Abre los ojos, date cuenta de lo genial que es despertar cada día con una ilusión nueva. Porque, ¿sabes qué?, cuando lo pierdas te darás cuenta de lo que valía, y entonces será demasiado tarde.

25 de diciembre de 2011

-QUERER-

Querer son mil cosas. Querer es fácil. Demasiado fácil a veces. Querer es demostrar. Querer es sufrir normalmente y disfrutar a menudo. Es respetar y no callar nada. Es admirar. Querer es también decir te quiero. Querer es sonreír y algunas veces llorar. Querer es ofrecer todo sin esperar nada a cambio.
En definitiva, son esas cosas que todo el mundo dice, pero que si te paras a pensar poca gente cumple. Pero lo mejor de todo es sentirse querido por quien quieres. Es la sensación mas bonita del mundo. Tanto que es imposible de explicar, pero no hace falta, porque estoy segura de que, por suerte, todo el mundo sabe lo que es.

18 de diciembre de 2011

Vivía sola. Comía sola. Dormía sola. Jugaba sola. Reía sola. Lloraba sola. Bebía sola. Soñaba sola. Fumaba sola. Confesaba sola. Apostaba sola. Ganaba sola. Perdía sola.
Moría sola.


Hasta que un día se compró un gato.
Un bonito gato gris.

9 de noviembre de 2011

El amante guisante


Hoy voy a hablaros del amante guisante,
el hombre que montó un gran show por los aires
con su casco plateado, traje verde y
bambas a reacción.

Montó en aquella lanzadera dorada,
acto seguido escribió coordenadas
y en su capa había escrito
un "te amo" en luces de neón.

Un asteroide, ahí va ...
amante guisante, nuestro héroe total.
Mira qué original,
surcando los aires por su amor virginal.
Y al divisar su hogar,
la capa de alto voltaje enciende un mensaje especial.

Cuando la brisa hace bailar sus mejillas
mira hacia abajo y ve a su amor de rodillas.
Qué crueldad, crueldad,
¿qué hacen tantos hombres, por Dios?

Mientras su amada ve un avión por las nalgas,
guisante nota un gran incendio a su espalda.
No hay frenos ni hay dirección,
creo que ha perdido el control.

"Un asteroide, ahí va",
decía su amada, viendo al héroe quemar.
"Un meteorito, ahí va",
y mientras miraba su placer fue bestial.
"Alas de fuego, un flash",
son cosas que nunca se olvidan, nunca se olvidan,
no se podrán olvidar.

Bajó en picado hacia un colegio de niñas,
iba a hacer trizas vestuario y letrinas,
y al ver el fin no sufrió,
cosas del estado de shock.

mamamamama ... no hay dolor.
mamamamama ... no hay dolor.
mamamamama ... viva el dolor,
mamamamama ... no muerdas, no.
mamamamama ... no pares, no.
mamamamama ... no pares, no,
mamamamama ... no hay dolor.

Bye, bye, guisante, bye,
vaya acto de héroe, vaya imbecilidad.
A reveure, adéu,
tan sólo en los cuentos puedes idealizar.
Auf Wiedersehen, au revoir,
la musa es el medio, nadie es puro en verdad.
Ciao, sayonara, au revoir,
¿un mito o un tipo suicida?, dime qué opinas,
¿o el problema es siempre hormonal? 
Ya nadie nota un guisante en la cama.


6 de noviembre de 2011

Recuérdame

Todo lo que hagas en la vida será insignificante. Pero es muy importante que lo hagas porque nadie más lo hará. Como cuando alguien entra en tu vida y una parte de ti dice "no estás mínimante preparado para esto", pero la otra parte dice "hazla tuya para siempre".

30 de octubre de 2011

It will grow back like a Starfish!

Demasiada gente habla de lo que desconoce, demasiada gente opinando sin aportar nada bueno. Pero al final, yo sé que habrá alguién que cambie todo esto para bien. Que se canse de buenas palabras y ponga a cada uno en su lugar, sin conciencia sobre ellos. Y por fin, todos podremos obrar en paz, riéndonos de todo y de todos, porque a ellos no les importa.

Que si, que será así. (Me lo dijo una estrella de mar)

26 de octubre de 2011

Mil anos máis

20 de octubre de 2011

Sabes cuando te digo que no te preocupes, que mañana todo va a ir mejor?
Pues no te miento.


Te lo demostraré.

18 de octubre de 2011

¿A que no sabes dónde he vuelto hoy?


soy grito y soy cristal


5 de octubre de 2011

Esta mañana el calor me mataba

Esta mañana se ha colado un rayito de sol por mi ventana, que es la ventana de tu habitación. Se ha asomado y te ha pillado metiéndome mano.
Esta mañana si que hacía calor. Te dejaste la vergüenza olvidada en el fondo del vaso del último bar. La mirada perdida, la voz oxidada.
Despiertas en mi cama y te da por cantar.

 esta mañana el calor me mataba